Sigo con poco que contar sobre Phuket...
El resort tiene un servicio de traslado gratuito hasta la playa principal de Phuket que es PATONG BEACH, nos vamos a las 10.00 de la mañana y con regreso a las 16.00 de la tarde.
La playa, si no hubiera visto ninguna otra, pues bien, una playa amplia, con arena y tal, con centenares de sombrillas y hamacas para alquilar, con la posibilidad de practicar "parasailing" y otros deportes acuáticos, alquilar motos acuáticas, decenas de puestos para hacerse masajes y, como todo paseo marítimo, todo lleno de lugares para comer, algún centro comercial, puestos de ropa, internet cafes y un largo etcétera. Pero vaya, una playa y un paseo como cualquier otra playa y paseo de cualquier otro lugar turístico de nuestro mar mediterráneo, por ejemplo, con oleaje, con el agua del mismo color y, en definitiva nada especial, quizás con más palmeras pero nada excepcional a destacar. Y claro, después de haber visto las playas de la calidad de Krabi y Phi Phi pues no nos dice absolutamente nada. Ciertamente, estamos en Phuket porque tiene aeropuerto y porque tenemos un vuelo desde aquí a Bali. De lo contrario, no lo habríamos incluído en nuestro viaje, esa es la verdad.
Desde luego, si alguien tiene previsto venir a Tailandia próximamente, lo puede evitar y no incluirlo en su viaje porque, de verdad, no merece nada la pena.
Como no tengo demasiado que contar, voy a aprovechar estas líneas para contaros algunas particularidades.
De Phuket, por ejemplo, desde nuestro resort se ven un montón de obras, de edificios en construcción pero lo curioso es que no hay ninguna grua!! A las 6.30 de la mañana ya se oyen los picos y escarpes y trabajan hasta las 20.00 de la noche. Claro, se lo hacen todo. Se suben todos los materiales a mano de planta en planta, ladrillos, hierros, cemento, etc. Y supongo que para adelantar la obra deberán de hacer tantas horas porque de lo contrario les costará años construir un edificio. Y nadie lleva casco, lo del riesgo laboral todavía les queda lejos... He hecho varias fotos desde el balcón de la habitación para que lo veáis.
En Phuket hay motos por todas partes, las hay para alquilar cada 100 metros y la carretera está petada de gente con motos, tanto los nativos como los turistas, motos y más motos.
Y los otros vehículos curiosos de la isla son los taxis. Parecen de juguete! Son mini rancheritas, donde te sientas en lo que vendría a ser el remolque, en unas baldas laterales, es decir, vas montado de lado, con techo pero sin ventanas ni a los lados ni detrás. Acompaño alguna foto.
En Tailandia se conduce por la izquierda, como en Gran Bretaña, igual os habéis dado cuenta en imágenes de los días anteriores. Ese fue otro motivo para que conducir las motos todavía fuera más emocionante. Nos teníamos que estar gritando constantemente, izquierda! izquierda! Porque vas bien por la izquierda pero, cuado tomas un cruce, tu tendencia es ir a la derecha, cuesta acostumbrarse, jejeje.
La mayoría de los coches en Tailandia son japoneses, la gran mayoría TOYOTA, todos con el volante a la derecha, por supuesto, y con muchos modelos que yo jamás había visto y que supongo que sólo se comercializan en Asia.
He encontrado algunas diferencias notables de cultura, por ejemplo, entre Koh Lanta y Phuket. La mayoría de las mujeres de Koh Lanta van totalmente tapadas, sólo muestran los ojos y, en cambio, en Phuket, las mujeres que nos han estado atendiendo en los restaurantes, van con cortísimas minifaldas, pantalones cortos, camisetas de tirantes, con escote, etc.
También en Phuket me ha sorprendido que el primer idioma en que se traducen los contenidos de los menus es el alemán y el segundo el ruso, ambos antes que el inglés. Imagino que no es casualidad y será porque la mayor parte de los turistas proceden de estos países. También es fácil encontrar restaurantes de comida rusa y ciertamente, me resulta chocante porque este clima que es asfixiante para nosotros, para ellos debe de ser insufrible!!
En el caso del "parasailing" que os contaba arriba que se puede practicar en toda la playa de Phuket, verlo es la caña y hacerlo lo será mucho más, claro. Os lo cuento porque es sorprendente. Preparan al cliente, le colocan para salir disparado enganchado su paracaídas a la lancha y lo más curioso es que un nativo sale con él, detrás de él, sin ningún tipo de sujeción, simplemente agarrado a dos de las cuerdas del paracaídas y, como una auténtica lagartija y suspendido en pleno vuelo, se mueve entre las cuerdas ayudando para hacer los giros siguiendo la trayectoria de la lancha, se queda como sentado encima de las cuerdas y va haciendo movimientos tirando de ellas y, como os digo, sin ningún tipo de sujeción, es flipante! Una vez completada la vuelta y, antes de tocar tierra, se queda en el aire en posición totalmente horizontal haciendo toda la fuerza que puede para dirigir la caída hasta donde le esperan sus compañeros para amortizarla y que el cliente no tenga que hacer nada y, poco antes de tocar tierra, envuelve el cuerpo del cliente con sus piernas y dirige toda la operación hasta llegar al suelo. Bueno, es difícil de explicar, tengo un vídeo que intentaré colgar porque es digno de ver, estos nativos son uno auténticos ninjas!!
Estando en la playa y después de un buen baño, he decidido pateármela toda de punta a punta y, en medio del trayecto, he visto como un nubarrón amenazaba con descargar y, antes de darme cuenta, estaba diluviando!! Qué hago? Pues le he dado volumen al ipod y la he dejado caer mientras seguía paseando, jajaja. Ha sido como el "I'm singing in the rain" pero con bikini, jajaja. Hacía esfuerzos por mantener los ojos abiertos mientras cantaba pero las chapas de agua me daban en las pupilas y era complicado, jajaja. Qué momentazo, qué agradable sensación, caminando bajo un diluvio yendo en bikini mientras cantaba y paseaba, me ha encantado! La lluvia ha durado apenas 10 minutos y enseguida ha vuelto el sol, el solazo, cómo atraviesa este sol.... El mar se revuelve con la mini tormenta y en la orilla mientras paseo me encuentro con varias medusas que el mar ha sacado hasta fuera, son más blancas y más grandes que las medusas que he visto en otras ocasiones.
En Phuket como en el resto de islas que hemos visitado, está abarrotado de señales que indican las zonas de evacuación en caso de tsunami. Es inevitable pensar en esto y me vienen decenas de imágenes que tengo guardadas en mi retina de aquella catástrofe, sobre todo cuando paseo sóla y no dejo de ver estas señalizaciones por todas partes. Soy consciente de que estamos en una zona de altísimo riesgo y que podría ocurrir en cualquier momento, pfffff, se me pone la piel de gallina sólo de pensarlo...
Mañana ya dejamos Tailandia. Omar y Laura terminan aquí su viaje y regresan a Barcelona. Nuria y yo volamos de Phuket a Bali para continuar nuestra aventura en Indonesia. Pasaré con ella lo que queda de semana en Bali y seguramente, a partir del sábado, comenzaré mi andadura en solitario. Nuria se queda en Ahmed (Bali) donde ha alquilado una casa con una amiga y pasarán allí los meses de verano. Yo, por mi parte, me voy a conocer un poco más de Indonesia, en concreto la isla de Java, donde aprovecharé también para ir a Jakarta y visitar a mis amigos y paisanos Xisco, Mariola y sus dos niñas, que llevan un tiempo viviendo allí y voy a pasar unos días con ellos coincidiendo también con Amparo, la madre de Xisco y la hermana de Mariola que están allí de vacaciones. Así que pasaremos unos días en familia que también me vendrán bien para cargar pilas antes de seguir con mi andadura en solitario por el sudeste asiático.
Todavía no he decidido cuál será mi siguiente destino pero Malasia va ganando puntos a medida que pasan los días, ya veremos cómo va aconteciendo todo los próximos días.
Mi estancia en Tailandia ha superado mis expectativas. He cumplido los plazos previstos y he visto lo que esperaba. En esta ocasión no he tenido tiempo de ir al Golfo de Tailandia porque no disponía de tiempo y tenía que elegir el este o el oeste. Pero ese será motivo más que suficiente para volver a este país que me deja totalmente prendada.
He disfrutado a tope con la comida, todo lo cocinan con vegetales y he comido cantidades industriales de Pad Thai y de Fried Rice tanto con vegetales como con gambas y calamares. Todas las frutas y las verduras son de una calidad extraordinaria, con sabores muy intensos, me recuerdan a las verduras y hortalizas del huerto de mi madre con ese saborazo de lo casero, de lo auténtico!
He disfrutado como nunca de los batidos de frutas, los fruit shakes de fruta fresca, pfffff, los he probado de todos los sabores y cada cual ha sido mejor!!! Y fresquitos que con este calor te devuelven el sentido!!
Y qué decir de los masajes!! Tienes locales en cada bajo comercial, masajistas por todas partes ofreciéndote toda clase de tratamientos y a precios irrisorios, una gozada! Aunque bueno, hay que ir con cuidado eh, que con un tailandés te pueden desmontar!! Yo prefiero el Oil massage que es un poco más relajante, jejeje.
He de reconocer que al llegar a Bangkok pensé que no podría adaptarme a ese calor, a ese bochorno, a estar sudando todo el día, a sentirme pegada a la ropa, a faltarme el aire, a tanta humedad, a la peste a comida por todas partes, a impregnarme de repelente y de protector solar todo el día.... pero bueno, en la vida todo es actitud y con una actitud positiva se consigue todo más rápido y la adaptación fue un proceso fácil y convivo con todo como si viviera aquí desde los tiempos.
La única nota negativa es el salpullido de mi cara. Me salió nada más llegar a las Phi Phi y, lentamente, parece que mejora. Sigo sin tener claro a qué se debe. Alguna reacción alérgica al agua al tomar el baño, a algún golpe de calor justo en esa mejilla que se ha vuelto en contra mía, a algo que haya comido o bebido, al cambio de clima, a la humedad, quién sabe! Pero por lo demás todo genial. Después de 13 días aquí, gozo de buena salud y al 100% de energía!!
Ayer aprovechamos que tenemos un servicio de lavandería en la calle del resort y dejé toda mi ropa, toda! Me quedé con lo puesto. Después de tanta humedad, de andar de aquí para allá constantemente, metiendo en la mochila ropa mojada y tal, toda la ropa apestaba y con todo lo que sudamos, pffff, vamos lavando alguna prenda sobre la marcha, sobre todo ropa interior y alguna camiseta pero dificilmente se seca antes de que tengamos la necesidad de volver a hacer la mochila y seguir la marcha, así que, hemos aprovechado esta oportunidad y hace media hora que he ido a recogerla y qué agradable sensación, todo limpio y oliendo estupendamente.
Os dejo, llegó la hora de preparar de nuevo la mochila y nuestro vuelo es tempranísimo. Tenemos taxi reservado para las 4.30 de la madrugada que es dentro de muy pocas horas. Voy a dejar todo listo, me conectaré un rato para actualizar el blog y contestar varios emails y a dormir!!
Buenas noches!
Simplement, per a FLYPAR. Podria argumentar de moltes formes i amb molts adjectius els sentiments i les sensacions que tinc cada volta que me pose a llegir el blog. Me fa molt feliç vore que estas be, bueno el 'el dichoso sarpullido' i que tot supera lo que havies pensat. I saber que estas be. Increïble. Continua Belen, continua.
ResponderEliminarBesos.